Jest nią kultura ludowa, która pochodzi ze średniowiecza. Mickiewicz pragnie, abyśmy jeszcze raz powrócili do kultury średniowiecznej i uwierzyli w moc uczuć. W balladzie "Romantyczność" Mickiewicz odrzuca światopogląd epoki oświecenia. Krytykuje racjonalizm i empiryzm. Opisuje w niej wielką, a zarazem nieszczęśliwą miłość dwojga ludzi. Karusia bardzo tęskni za swym ukochanym, który umarł. Opłakuje jego śmierć, ale zarazem wierzy w jego istnienie. Utwór dzieli się na dwie części. Pierwsza część to opis zachowania Karusi, a w drugiej Mickiewicz opisuje reakcje różnych ludzi. Występuje gmin, starzec, narrator. Zarówno gmin jak i narrator wierzą w istnienie Jasieńka. Natomiast starzec nie może tego doświadczalnie udowodnić i odrzuca wiarę w istnienie ducha. Narrator twierdzi, że zna on tylko cząstkę prawdy. Lud również wierzy Karusi i bardzo ubolewa nad jej nieszczęściem. Pragnie jej pomóc modlitwą. Mickiewicz posługuje się nastrojem grozy i tajemniczości, przez co zachęca czytelników do dalszego poznawania ballady i staje się ona ciekawsza.