Nawiązuje do średniowiecza, a jednocześnie odrzuca empiryzm, a nawet go podważa. Tworzy atmosferę tajemniczości i grozy, która jest charakterystyczna dla epoki romantyzmu. Ludzi złych za popełnione przestępstwa zawsze spotka kara. W balladzie "Świtezianka" Mickiewicz ukazuje spotkanie dwojga ludzi. Mężczyzna przyrzeka swej ukochanej wierność, jednak ona pamięta o przestrogach ojca i wystawia ukochanego na próbę. W Świtezi mężczyźnie ukazuje się piękna kobieta i ów strzelec ulega jej urodzie. Szybko zapomina o swym przyrzeczeniu. Gdy się do niej zbliża, rozpoznaje w zjawie swoją ukochaną. Oboje zanurzają się na zawsze w Świtezi. Mickiewicz tworzy nastrój grozy, który zauważamy, gdy zostaje wymierzona kara. Zostaje ona wymierzona przez osobę, która reprezentuje siły wyższe. Mickiewicz pragnie ukazać, że w romantyzmie zdrada jest największą zbrodnią. Najbardziej tragiczną balladą napisaną przez Adama Mickiewicza jest ballada "Lilie". Utwór ten opowiada o powrocie dziedzica z wojny do domu, jeszcze tego samego dnia zostaje on zamordowany przez żonę.