Goethe pragnie ukazać nam, że świat to nie tylko to, co poznaje się rozumem, ale także to, co da się ogarnąć sercem i wyobraźnią. Myślę, że we wszystkich utworach trafnie ukazane są cechy epoki romantyzmu. Zmienia ona charakter utworu. W życiu bohaterów miłość to najdoskonalsze i najpiękniejsze uczucie. Dla niej gotowi są na wszystko i dla niej umierają. To ona towarzyszy im do końca życia i stają się najważniejsza wartością w ich życiu. Ona doprowadza ich do obłędu i cierpień. Towarzyszy im nastrój grozy i tajemniczości. Myślę, że przesłania w utworach Mickiewicza, Byrona i Goethego są bardzo piękne. Należy odrzucić racjonalizm i zacząć słuchać głosu serca. Rozum, czy doświadczenia nie potrafią wyjaśnić tego wszystkiego co dzieje się na świecie. Rzeczy które poznajemy za pomocą serca, wyobraźni stają się dla nas inne, łatwiejsze, bardziej zrozumiałe, a przede wszystkim dostrzegalne. Pięknie ukazuje to maksyma Adama Mickiewicza i to nią powinniśmy kierować się w życiu: "Miej serce i patrzaj w serce".